donderdag 28 januari 2010

Laatste update

PICT0049 (Small)Flopke is weer lekker terug op honk en is even niet bij mij weg te slaan! Normaal slaapt ze rustig in de woonkamer of gang, maar op het moment zoekt ze toch sneller mijn aanwezigheid op (in mijn werkkamer dus) om lekker bij weg te dromen. Ze heeft het heel goed gedaan in de kennel, maar de eerste dagen (vooral de zondag dat we haar brachten) was ze erg onder de indruk en onderdanig naar de verzorgsters, vertelden die me later. Vanaf de dinsdag kreeg ze er een maatje bij, een bruin labrador teefje, waar ze dikke vriendjes mee werd en veel mee gespeeld heeft. Toen die weg ging kreeg ze een nieuw teefje in het hok, maar die was rustiger en daardoor was Flopke zelf ook rustiger. Ze was vrolijk en luisterde goed, zelfs als ze weer naar binnen moest na het spelen 2x per dag. We konden merken dat ze veel gespeeld had, want ze was behoorlijk af gevallen! Nu was ze iets aan de dikkere kant voordat we haar brachten, doordat ze zo weinig beweging had gehad tijdens haar blessure periode en ik zelf vlak daarna te ziek was om veel te doen en mevrouwtje ook zelf nog loops werd (tja, dan laat je haar dus ook niet los rennen in het park, he). Al met al heeft ze het dus goed naar haar zin gehad, maar toen ze DH als eerste zag had ze een blik op haar koppie van ongeloof! En vlak daarna zag je het dubbeltje vallen en stormde ze echt op hem af! Daarna was ik ook aan de beurt (was net even weg gelopen om haar riem op te halen uit de auto) en dat heb ik geweten! In de auto lag ze doodstil tegen me aangedrukt, alsof ze intens genoot van het contact en met haar oogjes dicht en koppie op mijn arm! Thuis gekomen wilde ze alleen maar geaaid worden, wel een half uur lang. Ze kon er geen genoeg van krijgen gewoonweg! Dus heb ik haar maar ff laten begaan totdat ze uit zichzelf bij me weg durfde te lopen en het blijkbaar even genoeg was. Nu nog heeft ze momenten dat ze ineens even in me moet kruipen en moet voelen dat ik er nog steeds echt ben. De eerste avond was ze erg onderdanig en durfde bijna niet dicht bij me te komen als ik op de bank zat. Ze lag op de grond onder mijn voeten alsmaar omhoog te kijken, alsof ze genoot van alleen de aanblik al! Gelukkig durft ze nu langzaamaan weer wat vrijer te bewegen en wordt ook wat brutaler…zichzelf dus weer! Ze moet wel haar plaats weten in onze roedel, maar ZO timide hoeft nu ook weer niet hoor! Maar dat heeft duidelijk wat tijd nodig en vooral weer opbouw van vertrouwen. Maar je voelt je wel heel erg welkom hoor als je hondje je zo uitbundig begroet! En het is weer volop genieten elke dag! Wat ben je dan toch een rijk mens met zo’n lieverd!

Met mij gaat alles redelijk. Ben nog wel snel moe, maar dat trekt wel bij. Ik kan dus inderdaad dit weekend lekker ontspannen mijn verjaardag vieren nu ik weer thuis ben! Afgelopen woensdag gelijk al de controle gehad van de KNO arts. Ik had dit laten verplaatsen van het UMCG naar het Flevo omdat ik echt geen trek had om voor een simpele controle zo’n eind te rijden! Bovendien had ik even helemaal genoeg van het UMCG op zich! Geen behoefte om dat snel terug te zien! Gelukkig was dat dinsdagmiddag al snel geregeld, dus kon ik woensdagmiddag al terecht, nog voor we Flopke gingen ophalen! Alles werd grondig nagekeken en gelukkig deed de arts me dit keer haast geen pijn. Alles zag er naar omstandigheden goed uit en met wat extra advies (spoelen van de holtes met lauw arm water met zout) konden we dan eindelijk weg en ons meidje gaan ophalen! Toen pas kon ik echt ontspannen en voluit gaan genieten!