donderdag 21 januari 2010

perikelen uit het UMCG

Wat gebeurd er in het UMCG? Nou, vannacht en vanochtend was een regelrechte ramp! Omdat ze mijn prednison (die ik slikken moet om afstoting tegen te gaan) weer terug willen brengen op het oude niveau en dus gisteren verder verlaagd hadden, heb ik heel veel problemen met mijn diabetes gehad. Prednison beïnvloed nl. je bloedsuikers heel heftig! Gisteren vooral erg veel lage bloedsuikers, dus vlak voor 12 uur snachts nog 4 boterhammen gegeten...! Daarna mocht ik niet meer eten nl. voor dat PET scan onderzoek. Na 3 uur ging het juist tegenovergesteld enorm de lucht in en dus te hoog voor het onderzoek, maar bij hoge bloedsuikers is het een kwestie van vooral veel tijd om dat goed te krijgen en die had ik niet, want dat onderzoek kon alleen maar doorgaan als ik een bloedsuiker om 10 uur had van 11, maar om half tien was ie nog 15.....dus heel veel snel gespoten en dat ging toen natuurlijk uiteindelijk werken en veroorzaakte een diabetes coma. Dus werd het onderzoek (die PET scan dus) afgelast!

Daarna de hele dag de na-weeën ervan ondervonden...je voelt je gewoon er ziek van! Dus ik dacht ga even wat afleiding zoeken in de mails en bloggen! Ben nog steeds wat misselijk, maar dat zijn normale bijverschijnselen als je zo laag bent geweest. Nu moet ik dus eerst mijn lichaam opnieuw instellen op die nieuwe dosis prednison (of eigenlijk dus gewoon terug gaan naar de oude dosis), zodat het in evenwicht is met mijn insuline verbruik voordat ze opnieuw die PET scan kunnen gaan plannen. De dokter van de PET scan zag zelfs de noodzaak van het onderzoek niet in! Hij ging eerst nog wel overleggen of dit nu wel echt moest gebeuren. En dat hoor je dan op een moment dat je bijna bewusteloos bent..snappie? Merk dat ik me daar dan toch weer druk om ga liggen maken, want juist deze PET scan zou helderheid kunnen brengen in de chaos mbt die koorts. Dus ik hoop maar dat het alsnog door gaat volgende week! Vooral om de koorts dus verder aan het stijgen is. Maar door dit alles heb ik wel al een infuus in mijn arm die eens geen pijn deed met het aanprikken! Echt ook een klein wonder! Daar was die arts dus echt goed in! Hij zat erin voor ik er erg in had! Ik heb het niet eens gevoelt!

Zat er dus helemaal doorheen gisteren avond en heb dan ook ff goed gejankt. Soms is gewoon even je potje vol en stroomt over. Je moet ook zo overal bovenop blijven zitten dat ze je niet vergeten en met je bezig blijven, dat is gewoon super vermoeiend! Ik weet wel dat ze ook op de achtergrond met me bezig zijn en ik niet alles daarvan zie, maar gewoon de kleine dingen van elke dag vragen al zoveel van jezelf qua inbreng. Dat is het meest moeilijke van ziekenhuis opnames. Konstant moeten bewaken dat de dingen goed verlopen en niet er zoveel mis gecommuniceerd wordt, wat dus echt veel gebeurd! Ook nu met de voorbereiding van de PET scan was dat het geval! En dat is best slopend. Ik ben niet zielig hoor, maar soms zit je er echt ff helemaal doorheen gewoon. Kun je het niet meer opbrengen om voor jezelf op te moeten komen. Wil je alleen maar achterover liggen en slapen en hopen dat anderen over je waken, maar dat is dus niet meer zo. Dat was vroeger wel anders...! Maar goed, dat was vroeger!

Vandaag ook nog iets HEEL leuks mee gemaakt! Gisterenavond belde ik mijn man terwijl ik er ff doorheen zat en hij hoorde dat gelijk aan mijn stem en zonder iets verder te zeggen heeft ie na mijn telefoontje zijn baas gebeld en vandaag vrij genomen om bij mij te kunnen zijn! Zo lief! Dus toen ik half wakker was van mijn coma stond hij ineens voor mijn bed! Ik dacht echt dat ik droomde! Ik was zooo blij! Hij had ook lekker mijn lievelings sap meegenomen, dus ik heb vanavond iets heel lekkers te drinken LOL! Kan me er nu al op verheugen! Niks bijzonders hoor, maar het is appel/peren-vruchtensap en dus had ik dat niet mee genomen omdat het makkelijker bederfd op een warme zaal. En nu kan ik toch lekker genieten! Tja, het zijn de kleine dingen die het soms doen hoor! Nou ja, de grote ook hoor! LOL! Nu kan ik er wel weer ff tegen en morgen dus de KNO arts! Gelukkig op de poli, dus ik hoef niet de hele dag op mijn bed te hangen tot ie komt! Geeft je wat meer bewegings vrijheid!